สมมติว่าเรามีเก้าอี้ม้านั่งตัวยาวตัวหนึ่ง

และเรากำลังนั่งอยู่กับใครสักคนที่เรารู้สึกดีด้วย

แต่ไม่นานเขาก็ลุกจากไป คนเคยเห็น เคยนั่งเป็นเพื่อนกันมา

เราย่อมใจหายเป็นธรรมดา ย่อมอาลัย ย่อมคิดถึง

หากเราจะเดินไปตามเขากลับมา เราจะเหนื่อยไปไหม

เพราะก็ไม่รู้เขาจะยอมมารึเปล่า หากเราจะกวักมือ

เรียกใครต่อใครมานั่ง จะดีไหม เพราะก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนดีรึเปล่า

จะดีกว่าไหม...ถ้าเราจะนั่งอยู่ที่เก้าอี้นิ่ง ๆ

แล้วรอใครสักคนที่อยากนั่งร่วมกัน พร้อมที่จะเป็นเพื่อนกับเรา

เริ่มทักทายและพร้อมที่จะหยิบยื่นไมตรีให้กับเรา

แทนที่เราจะเหนื่อยกับการเสาะหาใครต่อมามั่ว ๆ มานั่งเป็นเพื่อน

จะดีกว่าไหม....